Hristiyan evliliği: antlaşma, ilgi ve yenilenme

Kutsal Kitap evliliği yalnızca sosyal bir sözleşme olarak ele almaz. Onu Tanrı’nın önünde yapılmış, sevgi, sadakat, karşılıklı ilgi ve sorumluluğu ifade etmek için kurulmuş bir antlaşma olarak sunar. Bu nedenle Hristiyan evliliği hakkında konuşmak kuralları tartışmaktan fazlasını gerektirir. Tanrı’nın amacına dönmek gerekir.

Eden’den itibaren evlilik paydaşlık, yoldaşlık ve bereketle bağlantılı görünür. İsa, yaratılışın başlangıcına işaret ettiğinde ve karı kocayı sadakatle belirlenen bir birliğe çağırdığında bu ideali onayladı. Bu nedenle Kutsal Kitap’a göre evlilik kullanılıp atılacak bir şey değildir. Bağlılık, sabır, bağışlama ve ruhsal olgunluk ister.

Tanrı’nın önünde bir antlaşma

Kutsal Kitap bakışında evlilik iki kişiyi içerir, ama Tanrı yokmuş gibi yaşanmaz. Evlilik bağlılığı eşe duyulan sevgiyi ve Rab’be saygıyı içerir. Bu, karı kocanın çatışmalar, kararlar, mali işler, yakınlık ve çocuk yetiştirme konularıyla ilgilenme biçimini değiştirir.

Evlilik yalnızca kişisel tatmin olarak görülürse hayal kırıklığına açık hale gelir. Ama antlaşma olarak anlaşıldığında sevgi olgunlaşır. Soru yalnızca “ben ne alıyorum?” olmaktan çıkar ve “Tanrı’nın önünde nasıl sadık, ilgili ve sorumlu olabilirim?” sorusunu da içerir.

Bu bakış evliliğin sevincini azaltmaz. Tersine, sevincin bencillik tarafından tüketilmesini engeller. Sadakat güvenlik oluşturur. Saygı konuşmaya yer açar. Sorumluluk çiftin her krizi son hüküm haline getirmeden zor dönemlerden geçmesine yardım eder.

Aile öğrencilik yeridir

Evlilik ve aile hakkındaki Adventist inanç, Tanrı’nın aile üyelerinin birbirlerinin olgunluğa erişmesine yardım etmesini istediğini vurgular. Bu önemlidir, çünkü aile yalnızca güzel bir görüntüyü sürdürmek için var değildir. Ruhsal biçimlenme ortamıdır.

Anne babalar açıklamadan çok önce öğretir. Çocuklar yetişkinlerin nasıl özür dilediğini, parayla nasıl ilgilendiğini, kırılgan insanlara nasıl davrandığını, kilise hakkında nasıl konuştuğunu ve Tanrı’nın Sözü’ne nasıl tepki verdiğini gözlemler. Ev Müjde’yi doğrulayabilir ya da ona ters düşebilir. Bu nedenle Kutsal Kitap’ın çağrısı, imanın yalnızca dinsel anlara değil, gündelik düzene girmesidir.

Hristiyan evliliği istismarı, manipülasyonu ya da ihmali gizlemek için de kullanılmamalıdır. Kutsal Kitap’a uygun sadakat şiddete asla izin vermez. Zarar, günah ve baskı olduğunda kilise gerçekle, pastoral ilgiyle ve savunmasızların korunmasıyla hareket etmelidir.

Boşanma, acı ve yenilenme

İsa boşanmayı ciddiyetle ele aldı, çünkü evlilik değerlidir. Aynı zamanda Kutsal Kitap günahın ilişkileri kırdığını görmezden gelmez. İhanet, terk edilme, yürek katılığı ve gerçek acıyla işaretlenmiş aile hikayeleri vardır.

Bu nedenle dengeli bir Kutsal Kitap bakışı iki hatadan kaçınır. Birincisi, antlaşmanın ağırlığı yokmuş gibi boşanmayı sıradanlaştırmaktır. İkincisi, boşanmış herkese, hikayesi dışarıdan, gerçek, merhamet ve bağlam olmadan yargılanabilirmiş gibi davranmaktır.

Tanrı’nın ideali hâlâ sadakat, barışma ve sebat eden sevgidir. Ama yenilenme her zaman yıkıcı bir duruma geri dönmek anlamına gelmez. Bazen yenilenme samimi tövbe, net sınırlar, korunma, danışmanlık ve ruhsal yeniden inşa ile başlar.

Mesih’e daha çok benzeyen ilişkilere çağrı

Efesliler 5, Mesih’in kiliseye olan sevgisini evlilik için ölçü olarak kullanır. Bu bencil egemenliğe izin vermez; kendini vermeyi gerektirir. Mesih’in modeli fedakar, kutsal ve sadıktır. O kilisesini aşağılamaz, manipüle etmez ve terk etmez.

Hristiyan evliliğinin yüksek çağrısı budur: Mesih’e daha çok benzeyen bir sevgiyle sevmeyi öğrenmek. Hiçbir çift bunu kusursuz yaşamaz. Ama her çift Tanrı’nın lütfuna teslim olduğunda, tövbeyi uyguladığında ve diğerini Yaratıcı’nın önünde değerli biri olarak görmeyi seçtiğinde büyüyebilir.

Çalışmaya devam edin

Bu konuyu daha çok Kutsal Kitap metni ve pastoral özenle derinleştirmek için Evlilik ve Boşanma çalışmasını okuyun. Bu çalışma evliliğin amacını, sağlıklı bir aile için ilkeleri, boşanma hakkındaki bölümleri ve Mesih’te yenilenme yolunu ele alır.